Moksa (Arthemiusium moxae)
Od Zarania dziejów narody wierzyły w uzdrawiająca siłę ognia,stosowano różne metody lecznicze za pomocą ognia,od ogrzewania poprzez przypiekanie do przyżegnania .
Zabiegi owe stosowane głównie były w Chinach a nastepnie przez medyków arabckich,rzymskich i greckich.W historii medycyny opisywane są zabiegi polegające na przypalaniu rozżarzonym żelazem w celu zapobieganiu zakażeniom lub powstrzymaniu krwawień, wypalano też i przypiekano miejsca ukąszeń przez jadowite węże i rany zadane przez wsciekłe zwierzęta.
Hipokrates podjał kroki w kierunku złagodzenia brutalności owego zabiegu, i zamiast przypalania rozpalonym żelazem-stosował przyżegania w różnych miejscach ciała,uzywając do tego skropionych oliwą gałązek bukszpanu.
Prokursorzy tradycyjnej Chinskiej Medycyny opracowali wiele sposobów leczenia ciepłem, jedną z najpopularniejszych a zarazem najskuteczniejszą metodą są tzw.przypieczki i przyżegania z moksy.
Sposób ten obok akupresury i akupunktury znany jest od ponad 4 tysięcy lat i opisany został w obszernym dziele medycznym "Nei-King"przez grupę mędrców,filozofów i medyków przed narodzeniem Chrystusa (475-221) -nazywanym też Kanonem Medycyny Chińskiej.
Moksoterapia jej działanie ,oraz skuteczność była praktycznie zweryfikowana na przestrzeni wieków do dnia dziesiejszego.
W skład moksy wchodzą miedzy innymi zioła z rodziny chryzantem (Arthemiusium moxae) i szereg innych ziół w tym również aromatycznych.
Receptura składu i proporcje tych ziół owiane były tajemnicą i przekazywano je z pokolenia na pokolenie.